عجب روزگاریست

کرونا آمد و رفتم به خانه خوش آمد بس شنیدم از زنانهزنم گفت نیک روزیست عاشقانه بسی سخت است دوری درزمانهچقدر خوشحال گشتم زین سخنها به زن گفتم نما دوری زغمهاازدر زمان حاضر شاد باش ومست و منگول که من هستم کنارت شاد شنگولخلاصه چند روزی پادشاهی نصیبم گشت در خانه خداییولی یکهفته بعد دنیا عوض شد درون خانه زن کل زیروروشدابتدا کرد اعتراض ودادوبیداد چرا بیکار هستی مرد شیادنمی خواهی کنی کاری بدوران فراهم آوری یک لقمه ای نانچرا در خانه ماندی تنبل وزار برو کاری بکن در شهر و بازارخلاصه روزگارشد تیره و تار